Nga Edmond Petraj, avokat
Kërkesa e Prokurorisë në Hagë për dënimin me 45 vjet burgim të secilit prej ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës nuk është akt drejtësie.
Është një fyerje historike, një goditje morale dhe një përdhosje e hapur e dhimbjes së mijëra viktimave shqiptare të luftës.
Kjo nuk është thjesht një çështje juridike. Kjo është politikë e veshur me togë.
UÇK-ja lindi si reagim ndaj shtypjes, jo si projekt kriminal.
Ajo ishte përgjigjja e një populli të braktisur, të dhunuar dhe të dëbuar nga shtëpitë e veta. Ajo ishte mburojë, jo makineri krimi. Dhe sot, në mënyrë cinike, po tentohet që çlirimtarët të ulen në bankën e të akuzuarve, ndërsa arkitektët e krimeve shtetërore serbe të shëtisin të lirë, madje të ricikluar në pushtet.
Serbia ka kryer krime lufte të dokumentuara. Kjo nuk është opinion, është fakt. Megjithatë:
nuk pati drejtësi serioze,
nuk pati përgjegjësi shtetërore,
nuk pati ndëshkim proporcional.
Kriminelët e saj u amnistuan, u rehabilituan politikisht, u privilegjuan ndërkombëtarisht. Viktimat shqiptare, ndërkohë, u lanë me varre pa emra dhe me drejtësi të vonuar pra drejtësi të mohuar.
Dhe sot, Hagë, ti kërkon 45 vjet burg për ata që udhëhoqën rezistencën? Kjo nuk është drejtësi universale.
Kjo është standarde e dyfishtë.
Kjo është barazim i viktimës me agresorin.
Kur drejtësia humb ekuilibrin moral, ajo shndërrohet në instrument ndëshkimi politik. Kur historia rishkruhet nga dosje të njëanshme, ajo pushon së qeni e vërtetë.
Askush nuk kërkon imunitet.
Por kërkohet proporcionalitet, kontekst dhe ndershmëri historike.
Nuk mund të gjykosh një luftë çlirimtare sikur të ishte projekt kriminal, ndërsa mbyll sytë ndaj krimit shtetëror që e shkaktoi atë luftë.
Nëse kjo është drejtësia që na ofrohet, atëherë kemi të drejtë ta themi troç:
kjo nuk është drejtësi është padrejtësi e institucionalizuar.
Heshtja përballë kësaj është bashkëfajësi.
Dhe heshtja sot është po aq e rrezikshme sa padrejtësia vetë.
