Nga Aurora Damini
Dhuna nuk është dhe nuk do të jetë kurrë zgjidhje. As nga nxënësi, as nga mësuesi. Kjo është e panegociueshme.
Por po aq e rrezikshme sa dhuna është edhe hipokrizia me të cilën po gjykojmë sot figurën e mësuesit, duke parë vetëm një copëz videoje dhe duke mbyllur sytë ndaj asaj që ndodh çdo ditë brenda mureve të shkollës.
Një nxënës i ulur mbi tavolinën e mësuesit, duke provokuar, duke poshtëruar autoritetin e shkollës. Një tjetër që filmon, jo për të ndalur situatën, por për ta shndërruar në spektakël publik. Kjo nuk është rebelim rinor. Kjo është humbje totale e kufijve, e respektit dhe e vlerave.
Mësuesi gaboi që reagoi me dhunë. Por a po guxon dikush të pyesë:
Sa kohë ishte provokuar?
Sa herë ishte ofenduar?
Sa herë ishte lënë vetëm, pa mbështetje nga sistemi, nga prindërit, nga institucionet?
Shkolla sot po përballet me një brez nxënësish që shpesh nuk njeh rregull, nuk njeh kufi dhe nuk pranon autoritet. Mësuesi nuk është më figurë edukimi, por shënjestër talljeje, sfide dhe denigrimi publik.
Ndërkohë, kamera ndizet shpejt, por ndërgjegjja shumë rrallë.
Solidariteti i stafit pedagogjik nuk është mbrojtje e dhunës. Është klithmë alarmi. Është thirrje për t’u dëgjuar:
Mësuesi nuk mund të mbajë i vetëm barrën e një shoqërie që ka hequr dorë nga edukimi.
Nëse sot gjykojmë vetëm mësuesin, nesër do të mbetemi pa mësues.
Sepse askush nuk mund të edukojë aty ku poshtërimi, arroganca dhe dhuna janë bërë normale.
Është koha të flasim për përgjegjësi të përbashkët: të shkollës, të familjes, të institucioneve dhe të shoqërisë.
Sepse respekti nuk mësohet me video virale. Ai mësohet me shembull, me kufij dhe me mbështetje reale.
Një mësuese që ende beson te arsimi, por që nuk pranon të heshtë.
