Armik me socialistët, mik me demokratët? “Furtuna” e shkarkimeve në Albpetrol dhe përplasja me Ballukun
Çfarë po ndodh në Albpetrol?
Kjo është pyetja që prej kohësh po qarkullon mes strukturave politike dhe punonjësve të kompanisë, ndërsa vendimet për largime nga puna kanë hapur një debat të fortë mbi mënyrën se si po drejtohet një prej kompanive më të rëndësishme publike në vend.
Burime pranë strukturave të Partisë Socialiste dhe kompanisë Albpetrol ngrenë pikëpyetje mbi një seri largimesh nga puna të personave që kanë pasur më herët angazhime apo pozicione në strukturat drejtuese të PS-së.
Sipas këtyre burimeve, nuk është e qartë se çfarë qëndron pas kësaj serie vendimesh, por një gjë është e dukshme: largimet kanë prekur edhe socialistë me angazhim të hershëm politik dhe institucional.
Dhe pikërisht këtu nis përplasja politike që kërkon përgjigje.
Kur vendimet administrative kthehen në faturë për kompaninë
Një tjetër pikë që meriton vëmendje është kostoja financiare e këtyre vendimeve.
Në disa raste, largimet nga puna janë kundërshtuar në gjykatë dhe punonjësit kanë fituar proceset gjyqësore, duke detyruar kompaninë të paguajë dëmshpërblime.
Mes rasteve të njohura janë edhe ish-kryetarët dhe kryetarët e këshillave bashkiakë në Patos dhe Fier, të cilët kanë fituar gjyqësisht ndaj Albpetrolit.
Në rastin e Patosit, dëmshpërblimi i përfituar ka qenë rreth 100 milionë lekë, ndërsa edhe çështja e ish-kryetarit të Këshillit Bashkiak Fier ka përfunduar me vendim në favor të tij.
Nëse këto vendime dhe të tjera të ngjashme vazhdojnë, pyetja është e thjeshtë:
Kush mban përgjegjësi për faturën financiare që i krijohet Albpetrolit?
Sepse, përtej konfliktit politik, çdo dëmshpërblim i paguar nga një kompani publike është një kosto që në fund të fundit rëndon mbi një institucion shtetëror.
Rasti që ngre më shumë pikëpyetje
Një nga rastet që kërkon vëmendje është ai i Melsi Bogdanit.
Bogdani u largua më herët nga Albpetroli dhe më pas u emërua në një pozicion të rëndësishëm politik, si kryetar i Këshillit Bashkiak Fier.
Ky rast ngre një pyetje interesante për mënyrën se si janë marrë vendimet e largimeve dhe nëse në disa raste drejtimi i kompanisë ka larguar persona që më pas janë rikthyer në skenën politike lokale.
Një tjetër rast i përmendur është ai i Armand Ahmetit, për të cilin thuhet se ka qenë pjesëmarrës në grevën e urisë së socialistëve në Tiranë.
Po kështu përmendet edhe largimi i Hadër Çakos, drejtues i mjedisit, dhe zëvendësimi i tij me një figurë të lidhur me strukturat sindikale.
Nëse këto raste konfirmohen dokumentarisht, atëherë tabloja bëhet edhe më interesante.
Deda kundër Ballukut?
Këtu nis edhe pjesa më politike e historisë.
Vendimet e marra gjatë drejtimit të Eltar Dedës duket se kanë krijuar pikëpyetje brenda vetë kampit socialist, sidomos nëse krahasohen me përpjekjet e mëvonshme për të korrigjuar disa prej pasojave të këtyre vendimeve.
Sipas burimeve të cituara nga struktura pranë PS-së dhe Albpetrolit, Belinda Balluku është përpjekur të riparojë një pjesë të pasojave të vendimeve të mëparshme, të paktën në raste konkrete.
Nëse kjo është e vërtetë, atëherë kemi një situatë jo të zakonshme: një drejtues merr vendime që prekin njerëz me histori politike në PS, ndërsa drejtues të tjerë përpiqen më pas të korrigjojnë pasojat e tyre.
Dhe këtu lind pyetja:
A kemi të bëjmë thjesht me vendime administrative apo me një konflikt të heshtur brenda vetë mazhorancës?
“Armik me socialistët, mik me demokratët”?
Pikërisht këtu qëndron edhe ironia politike e gjithë historisë.
Nëse një pjesë e socialistëve me histori në strukturat e partisë largohen, ndërkohë që në nivele drejtuese shfaqen persona me të kaluar apo lidhje me kampin demokrat, atëherë slogani ironik “armik me socialistët, mik me demokratët” nuk është më thjesht një batutë politike.
Por duhet thënë qartë: emërimi i një personi me të kaluar politike në një parti tjetër nuk është në vetvete provë e një skeme politike.
Ajo që kërkon përgjigje është nëse këto emërime janë bërë mbi kritere profesionale dhe nëse largimet nga puna janë mbështetur në të njëjtat kritere.
Albpetrolit i duhet transparencë, jo luftë politike
Në fund, çështja nuk është vetëm Eltar Deda, Belinda Balluku, socialistë apo demokratë.
Çështja është Albpetroli.
Një kompani publike nuk mund të shndërrohet në arenë të luftërave politike dhe as të paguajë miliona lekë për vendime të gabuara administrative.
Nëse largimet kanë qenë të drejta, drejtuesit duhet t’i shpjegojnë.
Nëse kanë qenë të padrejta, duhet të shpjegohet pse janë marrë.
Nëse gjykatat kanë vendosur kundër kompanisë, duhet të dihet sa para ka paguar Albpetroli dhe kush mban përgjegjësi për këto vendime.
Dhe nëse pas një serie largimesh ka pasur një seri rikthimesh, zëvendësimesh apo emërimesh të personave me profile politike të ndryshme, atëherë publiku ka të drejtë të dijë çfarë kriteresh janë përdorur.
Sepse pyetja që mbetet pezull është e fortë:
A po pastrohet Albpetroli nga njerëzit e socialistëve, apo po pastrohen thjesht pasojat e vendimeve të një drejtimi që ka krijuar më shumë probleme sesa zgjidhje?
Përgjigjen duhet ta japin dokumentet, vendimet e gjykatave dhe vetë drejtuesit e kompanisë.
