Shkruar nga George Xanthippos Trochopoulos
Do të përmend dy incidente në shënimin tim që kanë ndodhur në jetën time dhe kanë një ndryshim “faze” prej të paktën 58 vitesh, por janë po aq prekëse dhe kanë si emërues të përbashkët vitet e vështira të migrimit “të detyruar” të fuqisë punëtore greke kryesisht në Gjermani, por edhe në vende të tjera të Evropës, për arsyet e kuptueshme që të gjithë i dimë. Migrimi “i detyruar” është me të vërtetë një proces i dhimbshëm, ti lë gjithçka pas dhe shkon në një vend të huaj për të fituar jetesën, sepse nuk ka mundësi mbijetese për ty dhe të dashurit e tu nëse qëndron në Atdheun tënd.
Incidenti i parë:
Ishte mesditë, rreth fillimit të viteve 1960, një nxënës në atë kohë në klasën e parë të shkollës së mesme në qytetin e Verias, kur dëgjova nga altoparlantët e stacionit të autobusëve të Imathias, i cili ndodhej përballë shtëpisë ku jetonim në rrugën Megalou Alexandrou, zërin e punonjësit që shpallte:
Për Selanikun në orën dhjetë, që do të thotë sigurisht numri i autobusit Mercedes me hundë të shkurtër që ishte parkuar përpara. Njerëzit filluan të hipnin ngadalë, autobusi u mbush dhe shoferi u përgatit të nisej, por një zotëri i moshuar kishte përqafuar një të ri brenda autobusit, ai qante vazhdimisht dhe refuzonte të zbriste, me sa duket ishte djali i tij që po nisej për në Gjermani. Shoferi e fiku motorin e autobusit dhe, i lëvizur, pasi u ngrit nga vendi i tij, shkoi te babai i varfër dhe iu lut ta linte të birin të shkonte që të mund të fillonte udhëtimin. Ndërkohë, nga kafeneja ngjitur, z. Papritmas, të gjithë klientët me lot në sy kishin dalë dhe po vëzhgonin skenën dramatike, atë ku një baba e kishte përqafuar fort fëmijën e tij ndërsa po nisej, me sa duket për në Gjermani nëpërmjet Selanikut me tren, por nuk mund ta përtypte, ishte intuita e tij, si të mësohej me ndarjen. Autobusi u nis 15 minuta me vonesë, por nuk mund ta harroj atë skenë ndarjeje. Huajësi e mallkuar.
Incidenti i dytë:
Kam pasur një kliente në farmaci, znj. Maria, për shumë vite, marrëdhënia jonë ishte shumë e mirë, ajo më konsultonte për çdo çështje shëndetësore që e shqetësonte dhe dukej shumë e lumtur, përveç kësaj, Qytetari flet hapur me Farmacistin e tij, ky është një përfundim i përvojës sime të gjatë. Dikur e zhvendosa farmacinë time nga Kallithea, e cila ndodhej në rrugën Venizelou, mjaft larg vendndodhjes së saj të vjetër, rreth 3 kilometra, por pavarësisht kësaj, zonja vazhdonte të vinte në adresën time të re për ilaçet e saj.
Një ditë dhjetori të vitit 2022, zonja erdhi duke buzëqeshur si gjithmonë dhe kërkoi recetat e saj në çantë, ndërsa nga një rastësi djallëzore, nga altoparlantët e kompjuterit filloi të luhej kënga e Kazantzidisit me tekst nga i madhi, për mua, poet-shkrues Kostas Virvos, me titull ”në fabrikat e Gjermanisë”, e cila vazhdoi… dhe në galeritë e Belgjikës, sa fëmijë punojnë shumë dhe nënat qajnë, o murgesha, etj.
E pashë zonjën që papritur ishte zbehur dhe sapo arrita ta kapja që të mos rrëzohej në dysheme, i dhashë ndihmën e parë dhe e shtriva në shtratin e shërbimit të farmacisë. Ajo u shërua në një çast, më shikoi me sy të përlotur dhe, duke qarë, më tha:
-I dashur George. Unë jetova në Gjermani për rreth 34 vjet dhe kjo këngë, ashtu si Kazantzidisi me zërin dhe këngët e tij, ishte ngushëllim për mua, por edhe për të gjithë bashkatdhetarët tanë që ishin atje duke punuar shumë për gjermanët, por nga nevoja, nga nevoja, përndryshe…
Më erdhi ndërmend skena nga autobusi i KTEL-it, në vitet 1960, dhe sado që doja ta harroja, tani nuk mundesha. Por më kujtoheshin edhe deklaratat e një personazhi të famshëm të njohur në një emision muzikor televiziv, i cili kishte thënë gjënë e paimitueshme se “Kazantzidisi shfrytëzoi klimën e asaj epoke dhe shkroi këngë të tilla”, duke nënkuptuar padyshim përfitimin e tij financiar dhe artistik.
O Zot, mendova, çfarë bote “analfabete” që ekziston, madje edhe ata që e përkufizojnë veten si artistë.
Si mund t’ia thoja këtë zonjës Maria dhe si do të ndihej ajo duke dëgjuar dikë të përçmonte me turp atë që ajo e konsideronte Zot, atë që e ndihmoi me zërin dhe këngët e tij, gjatë atyre viteve të vështira, për të duruar qëndrimin e vështirë në një vend të huaj, duke punuar në kushte çnjerëzore larg popullit të saj?
Çfarë mund të thuhet për njerëzit që kanë ZERO rezultate në empati?
G.X. TROCHOPOULOS
