Parashqevi Simaku për “Koha Jonë” , ja si e njoha Michael Jackson

Në rrjedhën e kohës, disa emra mbeten si yje që nuk perëndojnë kurrë në kujtesën kolektive, sepse janë lidhur me momente të papërsëritshme të shpirtit dhe krenarisë sonë kulturore. Një nga këta emra është, pa dyshim, Parashqevi Simaku, një ndër zërat më përfaqësues të muzikës së lehtë dhe asaj popullore shqiptare, një artiste që rrallëkush nuk e ka ndjerë si pjesë të vetes përmes melodive që kanë ndërtuar ndjeshmërinë e brezave.

Kjo intervistë e botuar në gazetën “Koha Jonë”, e mërkurë 25 Gusht 1999, përfaqëson më shumë se një bisedë me një artiste të larguar nga Shqipëria; është një dritare e çelur mbi jetën, kujtesën dhe dimensionin ndërkombëtar të një figure që e ka tejkaluar kufirin kombëtar, duke mbetur një zë i kujtimeve, por edhe një përpjekje për ta mbajtur të gjallë shpirtin e artit shqiptar edhe përtej oqeanit.

Në një kohë kur muzika shqiptare ndodhej në një ndërthurrje krizash identitare, sociale dhe tregu, zëri i Simakut vijonte të mbante gjallë autenticitetin e këngës popullore, elegancën e interpretimit dhe dinjitetin e një protagonisteje që nuk iu dorëzua as komercializmit, as harresës. Në këtë intervistë të rrallë, ajo ndan kujtime nga përvoja e saj amerikane, nga kontaktet me artistë të përmasave botërore si Michael Jackson, Robert De Niro apo Mick Jagger, por mbi të gjitha, jep dëshmi për një mision artistik që nuk e ka shkëputur kurrë nga rrënjët e saj shqiptare.

Rëndësia e rikthimit në vëmendje e figurave si Parashqevi Simaku qëndron në nevojën tonë për të rindërtuar memorien kulturore, jo si një akt nostalgjie, por si një rikthim i vlerave të vërteta që kanë ushqyer artin shqiptar. Në një kohë të mbingopur me produkt shpejtësie e harrese, artistë të tillë janë përfaqësues të një kohe ku kënga ishte shprehje ndjenje, përfaqësim identiteti dhe jo vetëm argëtim. Simaku, në mënyrën e saj të heshtur, vazhdon të jetë dëshmi e atij modeli që ndërtonte më shumë se famë, ndërtonte përkatësi, përkushtim dhe art me shpirt.

Rrëfimi i saj është edhe një kujtesë për diasporën shqiptare, për artistët që përtej dhembjes së mërgimit nuk kanë reshtur së mbajturi gjallë jehonën e vendit të tyre. Ajo i përket atij brezi që nuk u ngatërrua me lajka kalimtare, por që e kuptoi artin si një përvojë të thellë shpirtërore, si një shërbesë ndaj kulturës dhe njerëzve.
Kjo intervistë nuk është vetëm një rrëfim personal, por një faqe e rëndësishme e mozaikut të muzikës shqiptare, një thirrje për t’u rikthyer tek vlerat, për të riparë me kujdes rrugët që kanë përshkuar këngëtarët tanë të mëdhenj, dhe për të rikujtuar se, edhe larg atdheut, arti i tyre është pjesë e pandarë e trungut shqiptar. Tek Parashqevi Simaku, ndiejmë jo vetëm zërin e një artisteje, por atë të një Shqipërie që kërkon të mbetet e paharruar në përfytyrimin e saj më të bukur.
Albert Vataj