Gjvshi im betohej prej vitesh se kishte parë një rreth të zi që u ulë dhe u ngrit…
Gjyshi im këmbëngulte gjithmonë se kjo nuk ishte legjendë. “Kjo më ka ndodhur.” thoshte. dhe nuk kërkonte kurrë që ta besonim. Ngjarja kishte ndodhur në vieshtën e vitit 1993, në Mali i Tomorrit, në stane që sot mezi mbahen mend nga emri.
Atëherë ai ishte burrë i ri, bari si shumica e meshkujve të zonës Vjeshta kishte ardhur herët. Të ftohtët e parë kishin pěrzënë shumicën e barinive drejt fshatrave, por disa tufa kishin mbetur ende lart. Jo shumë nierëz – disa stane të shpërndara larg njëri-tjetrit, me distanca që natën bëheshin të frikshme. Secili ishte më vete.
Ai ruante tufën vetëm. Ora e dorës ishte mjeti i tij më i rëndësishëm. Nië orë me kurdisje, e thjeshtë, por e besueshme. Në mal nuk matej koha me kalendar; matej me hije, me zë dhensh dhe me orën. Kur duhej të lëvizte tufën, kur duhej të ndizte zjarrin, kur duhej të kthehej drejt stanit – gjithçka varej prej saj
Ajo mbrëmje ishte e aetë në fillim. Qielli i pastër, ajër i thatë, një nga ato mbrëmje vieshte kur mali duket sikur fle. Diku më poshtë shiheshin disa zjarre të vegjël nga stane të tjera, por larg. Shumë larg.
Pak para errësirës së plotë dhentë filluan të sillen cuditshëm. Jo të trembur, por të hutuar, Nuk shpërndaheshin, por as nuk qetësoheshin. Qentë u afruan pranë tij dhe nuk u larguan më. Gjvshi ngriti sytë drejt kreshtës, instinktivisht
Atje, mbi shpat, u shfaq diçka gë nuk i ngjante asgjëje që kishte parë më parë. Një objekt i errët, pa zhurmë pa formë të qartë. Nuk fluturonte si helikopter, nuk rrëshqiste si re. Qëndronte dhe lëvizte ngadalë, sikur po vězhgonte terrenin.
Giyshi tha se në atë cast ndjeu nië boshllëk të çuditshëm. Jo frikë e menjëhershme, por ndjesinë se dicka nuk ishte në vendin e vet. Pa orën, ajo kishte ndaluar.
Akrepat kishin ndalur.
Ora që ai e kishte kurdisur atë mëngjes, ora që nuk e kishte tradhtuar kurrë në mal, ishte e ngrirë Ai e tundte dorën, e afroi pranë veshit. Asnjë tik-tak. Heshtja përreth u bë e plotë. Edhe era, që zakonisht nuk pushon kurrë në Tomorr, u shua.
Objekti zbriti më poshtë dhe u zhduk pas një zone shkëmbore ku, sipas barinjve, “nuk mbahet stan”. Nuk pati zhurmë. as dritë të fortë. Vetëm nië ndriçim i zbehtë, i ftohtë, që u shua ngadalë.
Ai nuk e di sa kohë kaloi. Në mal, pa orë. koha humb kuptimin. Kur gjithçka u kthye si më parë – era, zhurma e dhensh, lëvizja – ora filloi sërish të punonte. Por ishte pas. Gjithmonë pas disa minutash, si të kishte humbur diçka gë nuk e mori më kurrë mbrapsht.
Të nesërmen, barinjtë e tjerë folën për një “dritë” të çuditshme. Asgjë më shumë. Askush nuk u kthye të kërkonte. Në Tomorr, disa vende respektohen duke u shmangur.
Gjyshi e mbajti atë orë deri në fund të jetës. Dhe sa herë pērmendej ajo mbrëmje, thoshte vetëm: “Në mal, nuk je kurrë vërtet vetëm. Edhe koha mund të të lërë.”
