Vëzhgim/ Gjashtë fshatra po shuhen, shkollat u mbyllën, fëmijët udhëtojnë çdo ditë për të mësuar në Bishan

Bishan – Një realitet gjithnjë e më shqetësues shfaqet në fshatrat përreth Bishanit, ku shpopullimi ka lënë pas rrugë të boshatisura, shtëpi të mbyllura dhe një numër gjithnjë e më të vogël familjesh.

Boçova, Bashkimi, Poro, Pishporo, Qarri dhe zona të tjera përreth Bishanit po përballen prej vitesh me largimin e banorëve. Në një vëzhgim në terren, ajo që bie menjëherë në sy është mungesa e lëvizjes. Në rrugët e fshatrave takon kryesisht banorë të moshës së tretë, ndërsa zërat e fëmijëve janë gjithnjë e më të rrallë.

Dikur këto fshatra kishin një jetë krejt tjetër. Kishte familje të shumta, fëmijë, kopshte, çerdhe, shkolla 9-vjeçare dhe shërbime bazë që e mbanin komunitetin të lidhur me vendbanimin.

Sot, shumë prej këtyre institucioneve janë mbyllur.

Mbyllja e shkollave dhe kopshteve ka ndryshuar edhe mënyrën se si jetojnë familjet që kanë mbetur. Nxënësit e paktë që banojnë ende në këto fshatra duhet të nisen çdo mëngjes drejt qendrës së Bishanit për të ndjekur mësimin.

Disa prej tyre udhëtojnë me autobus, ndërsa të tjerë transportohen nga prindërit apo familjarët me automjete private. Për arsimin e mesëm, udhëtimi vazhdon drejt Fierit.

Kjo do të thotë se një fëmijë që jeton në një nga këto fshatra nuk e ka më shkollën pranë shtëpisë. Çdo ditë duhet të përshkojë distancën drejt qendrës për të marrë një shërbim që dikur ofrohej në vetë komunitetin.

Banorët tregojnë se ndryshimi është veçanërisht i dukshëm gjatë 15 viteve të fundit. Familjet janë larguar gradualisht, ndërsa numri i fëmijëve ka rënë ndjeshëm.

Me pakësimin e banorëve, njëra pas tjetrës janë mbyllur edhe institucionet dhe shërbimet.
Shkollat nuk funksionojnë më, kopshtet dhe çerdhet janë mbyllur, ndërsa mungesa e shërbimeve shëndetësore e ka bërë jetën edhe më të vështirë për banorët që kanë zgjedhur të qëndrojnë.

Për të moshuarit, largësia nga shërbimet bazë është një tjetër problem. Për familjet e reja, mungesa e shkollës, kopshtit dhe shërbimeve të tjera është një nga arsyet që i shtyn të kërkojnë një jetë tjetër në qytet apo jashtë vendit.

Kështu krijohet një rreth vicioz.

Banorët largohen, institucionet mbyllen. Institucionet mbyllen dhe familjet largohen edhe më shumë.

Dhe në fund, fshatrat boshatisen.

Në shumë prej këtyre zonave sot kanë mbetur kryesisht të moshuarit. Shtëpitë që dikur ishin të mbushura me familje dhe fëmijë tashmë janë të mbyllura, ndërsa rrugët që dikur kishin lëvizje sot janë thuajse bosh.

Megjithatë, ende ka familje që kanë zgjedhur të qëndrojnë. Për ta, largimi nuk është gjithmonë një zgjedhje e dëshiruar, por mungesa e mundësive dhe e shërbimeve e bën gjithnjë e më të vështirë jetën në fshat.

Fëmijët janë ata që e përjetojnë më drejtpërdrejt këtë realitet. Çdo mëngjes nisen nga fshatrat e tyre drejt Bishanit, ndërsa pas përfundimit të mësimit duhet të bëjnë të njëjtën rrugë në të kundërt.

Pamjet nga terreni tregojnë më shumë se çdo statistikë: rrugë të boshatisura, shtëpi të mbyllura dhe banorë të moshuar, ndërsa zëri i fëmijëve dëgjohet gjithnjë e më pak.

Ky është realiteti i gjashtë fshatrave përreth Bishanit, ku shpopullimi nuk është më vetëm një statistikë, por një ndryshim që po prek drejtpërdrejt jetën e përditshme të banorëve.

Një cikël që duket i vështirë për t’u thyer: sa më shumë banorë largohen, aq më shumë shërbime mbyllen; dhe sa më shumë shërbime humbasin, aq më e madhe bëhet arsyeja për t’u larguar./ ALB365/ Xhemil Beharaj