Analizë nga ALB365 – Në Partinë Demokratike të Fierit duket se është krijuar një “traditë” e çuditshme: zgjedhjet për kryetarin e degës ende nuk janë shpallur zyrtarisht, por disa prej atyre që synojnë postin kanë nisur prej javësh të bëjnë fushatë në rrjetet sociale.
Postime, deklarata, foto, shpërndarje dhe mesazhe të koduara apo të drejtpërdrejta për “bashkim”, “punë”, “kontribute” dhe “besim” po qarkullojnë në rrjetet sociale, ndërkohë që procesi formal i kandidimit nuk ka përfunduar.
Dhe këtu lind pyetja: për çfarë po bëhet gjithë kjo fushatë, kur ende nuk dihet zyrtarisht se kush do të jetë kandidat? Kur do të mbahen zgjedhjet, çfarë date, çfarë muaji?
Sipas rregullave të publikuara nga vetë Partia Demokratike, kryetari i degës zgjidhet nga anëtarësia e degës me votim të fshehtë dhe sipas parimit “një anëtar, një votë”, ndërmjet të paktën dy kandidaturave alternative.
Pra, kandidatura nuk është thjesht një postim në Facebook. Ka një procedurë, ka dokumentacion, ka verifikim dhe në fund ka një proces votimi.
Fushata nis para se të nisë gara
Problemi që ngrihet në Fier nuk është se dikush dëshiron të kandidojë. Të kandidojë kushdo që plotëson kushtet dhe e sheh veten të aftë për të drejtuar partinë.
Problemi është tjetër:
Pse shpallet kandidatura shumë kohë përpara se të hapet zyrtarisht procesi?
Pse duhet që dy muaj përpara të kemi “kandidatë”, ndërkohë që ende nuk është mbyllur faza administrative dhe politike e përcaktimit të garës?
Pse duhet që mbështetësit, miqtë dhe njerëzit e afërt me kandidatët potencialë të angazhohen në një garë virtuale, kur ende nuk dihet se cilët do të jenë kandidatët zyrtarë?
Në politikë, sidomos në një parti që pretendon të jetë alternativa ndaj pushtetit, rregulli dhe procedura duhet të kenë rëndësi.
Nuk mund të jetë Facebook-u që përcakton se kush është kandidat dhe kush jo.
Nuk mund të jetë numri i shpërndarjeve që përcakton se kush ka më shumë mbështetje.
Dhe mbi të gjitha, nuk mund të shpallet fituesi në rrjetet sociale përpara se të hidhet vota.
PD Fier ende pa një kryetar të zgjedhur
Në Fier, sipas situatës së përshkruar nga burimet lokale të këtij procesi, drejtimi i degës është mbajtur përkohësisht nga një drejtues i caktuar për të administruar këtë periudhë dhe për të mbajtur të bashkuara strukturat.
Kjo e bën edhe më të çuditshme sjelljen e atyre që kanë nisur të shpallin kandidaturat para kohe.
Në vend që të pritet hapja zyrtare e procesit, të depozitohet dokumentacioni dhe më pas të nisë gara, disa prej kandidatëve potencialë duket se kanë zgjedhur të bëjnë një “fushatë paraprake”.
Unë jam kandidati.
Unë kam kontribute.
Unë do ta bashkoj partinë.
Unë do ta drejtoj.
Unë do të punoj.
Mesazhet ndryshojnë, por ideja është e njëjtë: të krijohet bindja se gara ka filluar dhe se kandidatura është tashmë një fakt.
Por kandidatura nuk bëhet fakt vetëm sepse përsëritet disa herë në Facebook.
Kush i përcakton kandidatët?
Kjo është pika që duket se disa prej protagonistëve po e anashkalojnë.
Nëse procesi zhvillohet sipas procedurave të partisë, kandidimi duhet të kalojë përmes strukturave përkatëse dhe kandidaturat duhet të verifikohen sipas rregullave të përcaktuara.
Pra, nëse në fund do të jenë dy, tre, pesë apo më shumë kandidatë, këtë nuk e vendos Facebook-u.
E vendos procesi zyrtar.
Brenda muajit shtator emrat që do kandidojnë kryesia e PD Fier i dorëzon në kryesinë e partisë në qëndër. Është ajo që vendos numrin e kandidatëve dhe emrat se kush do kandidojë e më pas po kjo kryesi vendos datën e zgjedhjeve për kryetar në degën e partisë.
Dhe vetëm pasi të jetë përcaktuar lista e kandidatëve, atëherë ka kuptim që secili prej tyre të paraqesë programin, të kërkojë mbështetjen e anëtarësisë dhe të zhvillojë një garë reale.
Kjo do të ishte edhe më demokratike.
Sepse gara politike nuk duhet të jetë garë për të pushtuar rrjetet sociale përpara se të hapet gara në parti.
Një parti që duhet të flasë për organizimin, jo për kandidaturat virtuale
Partia Demokratike në nivel qendror ka publikuar edhe strukturën e saj organizative dhe procedurat për funksionimin e degëve. Kryesia e degës përcaktohet si organi më i lartë drejtues i degës ndërmjet dy kuvendeve, ndërsa kryetari zgjidhet nga anëtarësia.
Kjo do të thotë se beteja e vërtetë duhet të zhvillohet brenda strukturave dhe përballë anëtarësisë, jo vetëm në murin e Facebook-ut.
Sepse një postim mund të marrë njëqind shpërndarje.
Një tjetër mund të marrë dyqind.
Një kandidat mund të ketë dhjetë persona që i komentojnë “Suksese!”.
Por asnjëra prej këtyre nuk është votë.
Vota është votë.
Dhe pikërisht vota duhet të vendosë.
Problemi më i madh: harxhohet energji për një garë që ende nuk ka nisur
Në vend që demokratët e Fierit të merren me organizimin e strukturave, me problemet e qytetit, me opozitarizmin dhe me mënyrën se si do të ndërtohet një parti më funksionale, një pjesë e energjisë po shkon drejt një gare virtuale që ende nuk ka marrë formë zyrtare.
Kjo sjell edhe një tjetër problem.
Krijon përçarje përpara garës.
Krijon kampe përpara se të ketë kandidatë zyrtarë.
Krijon “të preferuar” përpara se anëtarësia të ketë folur.
Dhe në fund rrezikon që zgjedhja e kryetarit të nisë me një konflikt të panevojshëm: kush e shpalli veten i pari, kush mori më shumë shpërndarje, kush kishte më shumë mbështetës online dhe kush bëri më shumë propagandë.
Por këto nuk janë kriteret mbi të cilat duhet të zgjidhet një kryetar dege.
Fieri ka nevojë për kryetar, jo për “kryetarë Facebook-u”
Këtu qëndron edhe thelbi i gjithë debatit.
PD e Fierit ka nevojë për një kryetar të zgjedhur, jo për disa kryetarë virtualë.
Ka nevojë për një proces të qartë.
Ka nevojë për kandidatura të formalizuara.
Ka nevojë për një garë të barabartë.
Dhe mbi të gjitha, ka nevojë që anëtarësia të ketë fjalën e fundit.
Kushdo që mendon se ka kontribut, eksperiencë, vizion dhe mbështetje, duhet të ketë të drejtën të kandidojë. Por duhet të presë momentin kur gara hapet zyrtarisht.
Sepse të shpallësh veten kandidat dy muaj përpara nuk të bën kandidat.
Të bëhesh kandidat të bën procedura.
Të fitosh të bën vota.
Dhe të drejtosh të bën puna.
Deri atëherë, Partia Demokratike e Fierit mbetet pa një kryetar të zgjedhur, ndërsa kandidatët duket se kanë filluar të garojnë me njëri-tjetrin për një post që ende nuk është vendosur në votë.
Dhe kjo është ndoshta pjesa më ironike e gjithë historisë:
Partia ende nuk ka zgjedhur kryetarin, por disa prej tyre duket se e kanë zgjedhur veten.
