Nga Nertil Lamaj
Mallakastriotë!
Prej vitesh flasim për problemet tona. I diskutojmë në kafene, në familje, në rrjetet sociale. Të gjithë biem dakord se diçka nuk shkon, por rrallëherë ndalemi të pyesim veten se si mund të ndryshojë kjo gjendje.
Mallakastra është një krahinë që i ka dhënë shumë Shqipërisë.
I ka dhënë naftë.
I ka dhënë energji.
I ka dhënë punëtorë, mësues, specialistë dhe njerëz të ndershëm.
Por sot, në zemër të Mallakastrës, në Ballsh, shohim një realitet që na dhemb.
Kombinati që dikur mbante gjallë ekonominë e zonës nuk ekziston më. Mijëra familje humbën burimin e të ardhurave dhe shumë të rinj u detyruan të largohen.
Ndërkohë, puset e naftës vazhdojnë të nxjerrin pasuri nga toka jonë, por pyetja që bëjnë shumë mallakastriotë është e thjeshtë:
Si mund të përfitojë më shumë komuniteti ynë nga këto pasuri?
A ka ardhur koha të hapet një debat serioz për mënyrën se si menaxhohen pasuritë tona natyrore?
A do të sillte më shumë zhvillim një rol më i madh i shtetit në administrimin e tyre?
A mund të krijohen politika që një pjesë më e madhe e të ardhurave nga nafta të kthehet në investime për Mallakastrën?
Pse të mos krijohen kurse profesionale për pompistë, teknikë, mekanikë dhe specialitete të tjera të lidhura me industrinë e naftës, në mënyrë që të rinjtë e zonës të kenë më shumë mundësi punësimi aty ku ndodhen vetë pasuritë?
Këto janë pyetje që meritojnë përgjigje, sepse pasuritë e Mallakastrës duhet të jenë një bekim për banorët e saj dhe jo vetëm një kujtim i asaj që dikur ka qenë.
Po kështu, nuk mund të mos flasim për shërbimet.
Sa herë kemi dëgjuar familjarë që detyrohen të nisen drejt Fierit apo Tiranës për analiza, vizita apo trajtime që do të duhej t’i merrnin më pranë shtëpisë?
Një komunitet nuk matet vetëm nga sa pasuri prodhon, por edhe nga kujdesi që tregon për shëndetin e qytetarëve të vet.
Po fëmijët?
Sa hapësira kanë ata për të luajtur, për t’u argëtuar, për të kaluar kohën e lirë?
Një qytet që nuk ndërton vende për fëmijët, rrezikon të mos ketë të rinj që duan të jetojnë në të nesër.
Dhe ndoshta këtu duhet të ndalemi për një moment dhe t’i bëjmë vetes një pyetje tjetër:
Pse po ikin të rinjtë?
A po largohen sepse nuk e duan, Mallakastrën dhe Shqipërinë?
Unë nuk e besoj këtë.
Ata po largohen sepse kërkojnë atë që çdo njeri kërkon: një punë të ndershme, një pagë dinjitoze, shërbim shëndetësor cilësor, arsim më të mirë për fëmijët e tyre dhe besimin se nesër do të jetojnë më mirë se sot.
Dhe ndoshta për të njëjtat arsye po ngrihen edhe sot.
Jo për të përçarë.
Jo për të urryer.
Por për të kërkuar një Shqipëri ku të mos jenë të detyruar të largohen.
Një Shqipëri ku pasuritë kombëtare të shndërrohen në vende pune.
Ku prodhimi vendas të mbështetet dhe fermeri të mos mbetet me mallin pa shitur.
Ku qytete si Ballshi të mos jetojnë vetëm me kujtimet e së kaluarës, por të ndërtojnë ekonomi dhe mundësi të reja.
Ku spitalet të japin më shumë siguri për qytetarët dhe ku fëmijët të kenë më shumë hapësira për të jetuar e për t’u zhvilluar.
Në fund të fundit, kjo është ajo që kërkon çdo i ri:
Jo privilegje.
Jo favore.
Por një arsye për të qëndruar.
Dhe këtu vjen arsyeja pse unë besoj se duhet ta dëgjojmë rininë.
Jo sepse rinia ka zgjidhje magjike për çdo problem.
Por sepse ajo ka diçka që shpesh ne të tjerët e humbasim me kalimin e viteve:
Besimin se gjërat mund të ndryshojnë.
Nuk na duhen më shumë ndarje.
Nuk na duhen më shumë etiketime politike.
Na duhet një diskutim i ndershëm për të ardhmen.
Sepse Mallakastra nuk ka nevojë vetëm të kujtojë çfarë ka qenë.
Ka nevojë të vendosë çfarë dëshiron të bëhet.
Dhe ndoshta pyetja që duhet t’i bëjmë vetes sot është kjo:
𝗣𝗢 𝗦𝗜𝗞𝗨𝗥 𝗞Ë𝗧Ë 𝗛𝗘𝗥Ë 𝗧𝗔 𝗗Ë𝗚𝗝𝗢𝗝𝗠Ë 𝗥𝗜𝗡𝗜𝗡Ë?
🇦🇱 Shqipëria e para.
🇦🇱 Mallakastra e para.
