Nga Blerina Llalla
Ekziston një mekanizëm më i madh se një qeveri, më i thellë se një parti dhe më i rrezikshëm se propaganda e zakonshme.
Quhet MATRIKSI I MANIPULIMIT.
Ai funksionon duke e bërë qytetarin të ndihet i vogël, kauzën të duket e pavlerë dhe ndryshimin të duket i pamundur.
Hapi i parë është zhvlerësimi.
Të bindin se zëri yt nuk vlen.
Se protesta nuk ndryshon asgjë.
Se drejtësia është vetëm një fjalë.
Se kush ka pushtetin, ka edhe të drejtën.
Hapi i dytë është lodhja.
Të bombardojnë me skandale, konflikte, propagandë dhe absurditet, derisa qytetari të mos ketë më energji të reagojë.
Hapi i tretë është fragmentimi.
Na vendosin kundër njëri-tjetrit.
Majtas kundër djathtas.
Të pasur kundër të varfërve.
Qytet kundër fshatit.
Njëri grup kundër tjetrit.
Ndërkohë, matriksi vazhdon të funksionojë mbi të gjithë.
Hapi i katërt është iluzioni i pushtetit.
Ata që ndodhen në majë të këtij sistemi mund të fillojnë të besojnë se pushteti i tyre është real, absolut dhe i përjetshëm.
Por pushteti i ndërtuar mbi frikë, klientelizëm, propagandë dhe interesa të ngushta është një pushtet që ushqehet nga iluzioni i vetvetes.
Matriksi i bind se po kontrollojnë realitetin, ndërkohë që në të vërtetë po përpiqen të kontrollojnë perceptimin e realitetit.
Dhe këtu fillon çarja.
Sepse realiteti nuk manipulohet përgjithmonë.
Varfëria nuk zhduket me propagandë.
Padrejtësia nuk zhduket me fjalime.
Abuzimi me pushtetin nuk bëhet drejtësi vetëm sepse përsëritet çdo ditë në televizor.
Dhe qytetari nuk bëhet i verbër vetëm sepse përpiqesh ta bindësh se nuk sheh.
Matriksi ka nevojë për njerëz që besojnë në të.
Ka nevojë për nëpunës që heshtin.
Për zyrtarë që justifikojnë.
Për deputetë që harrojnë kujt duhet t’i shërbejnë.
Për njerëz që pranojnë një lugë bosh dhe e quajnë privilegj.
Për individë që mbrojnë sistemin sepse përfitojnë përkohësisht prej tij.
Por çdo njeri që zgjohet është një çarje në matriks.
Çdo qytetar që pyet është një çarje.
Çdo gazetar që nuk hesht është një çarje.
Çdo nëpunës që refuzon korrupsionin është një çarje.
Çdo njeri që zgjedh ndërgjegjen mbi interesin personal është një çarje.
Prandaj mos mendoni se problemi është vetëm një njeri.
Problemi është MATRIKSI.
Një sistem ku pushteti ushqen pushtetin.
Ku privilegji ushqen privilegjin.
Ku heshtja shpërblehet.
Ku frika përdoret si disiplinë.
Ku kauzat zhvlerësohen.
Ku qytetari mbahet i zënë duke luftuar me qytetarin tjetër.
Dhe mbi të gjitha:
ku krijohet iluzioni se asgjë nuk mund të ndryshojë.
Ky është mashtrimi më i madh.
Sepse momenti kur qytetari e kupton mekanizmin, matriksi humbet një pjesë të fuqisë së tij.
Nuk kemi nevojë për dhunë.
Kemi nevojë për vetëdije.
Nuk kemi nevojë për hakmarrje.
Kemi nevojë për drejtësi.
Nuk kemi nevojë të bëhemi ajo që luftojmë.
Kemi nevojë të ndërtojmë një sistem ku pushteti kontrollohet nga ligji, jo ligji nga pushteti.
Dhe për ata që sot mendojnë se kjo mbretëri do të zgjasë përgjithmonë:
Asnjë matriks politik nuk është i përjetshëm.
Iluzioni ka një fund.
Propaganda ka një kufi.
Pushteti ka një afat.
Dhe historia, herët ose vonë, vjen për të kërkuar llogari.
O ZGJOHUNI, OSE DO TË ZGJOHENI KUR ILUZIONI TË JETË SHPËRTHYER VETË.
Sepse kur qytetari nuk beson më te matriksi,
matriksi nuk ka më çfarë të kontrollojë.
