Ai vdiq në gjumë mëngjesin e Krishtlindjeve të vitit 2016. Ishte vetëm 53 vjeç. Por historia e George Michael nuk mbaroi atë ditë.
Vetëm atëherë bota filloi të zbulonte atë që ai e kishte mbrojtur gjithmonë me elegancë të qetë: për vite me radhë, ai kishte dhuruar miliona paund për ata që nuk kishin asgjë. Jetimë, të pastrehë, të sëmurë, familje të shkatërruara nga fatkeqësia. Dhe ai e bëri pikërisht kështu, në majë të gishtave. Pa kamera, pa konferenca shtypi, pa nevojën për duartrokitje.
Një konkurrente në një kuiz televiziv kishte thënë se ëndërronte të kishte një fëmijë, por nuk mund të përballonte trajtimin in vitro. Të nesërmen, ajo gjeti 15,000 paund në llogarinë e saj. Asnjë firmë, asnjë mesazh. Vetëm një gjest. Kishte qenë ai.
Ai punonte në strehimore për të pastrehët, i fshehur midis vullnetarëve. Çdo Pashkë, ai dhuronte 100,000 paund për organizatat e fëmijëve. Njëherë, në një bar, ai pa një grua duke qarë për shkak të borxheve të saj. Ai shkroi një çek prej 25,000 paundësh dhe ia la kamerieres me një udhëzim të vetëm: “Jepi këtë kur të jetë larguar.”
Ai pagoi për studime. Shpëtoi jetë. Financoi trajtime, ëndrra, shpresa. Mbështeti qendra për njerëzit me HIV. Dha një koncert ekskluzivisht për infermierët që ishin kujdesur për nënën e tij.
George Michael nuk kërkoi vëmendjen. Ai kërkoi njerëzimin, njerëzimin e vërtetë. Dhe ndoshta pikërisht për këtë arsye, edhe sot, kaq shumë njerëz marrin frymë, studiojnë, rriten… falë tij.
Jo të gjithë heronjtë bëjnë zhurmë. Disa këndojnë, pastaj heshtin. Por ata vazhdojnë ta përqafojnë botën, edhe nga larg.
