VAJZËS QË ISHA DIKUR
Sot u ktheva pas.
Jo për të ndryshuar të shkuarën,
por për të përqafuar vajzën që isha dikur.
Ajo ishte vetëm dy vjeçe.
E vogël.
Me sytë e mëdhenj,
që shikonin botën sikur gjithçka ishte një mrekulli.
Qëndronte në prag të jetës
dhe nuk dinte ende
se sa shumë pyetje do t’i duhej t’u përgjigjej një ditë.
Ku është vendi im?
Kush jam unë?
Kujt i përkas?
Nuk e dinte.
Dhe ndoshta kjo ishte bukuria e saj.
Sepse jeta do t’ia mësonte
ngadalë,
me dhimbje,
me dashuri,
me rrëzime
dhe me ringritje.
Do të kishte ditë kur do të ndihej e humbur.
Mes këtu dhe atje.
Mes kësaj dhe asaj.
Mes asaj që ishte
dhe asaj që të tjerët prisnin të bëhej.
Do të ndihej sikur nuk i përkiste askund.
Sikur po ecte pa hartë.
Sikur kënga e saj kishte humbur një notë.
Por, vogëlushe…
Mos ki frikë.
Do ta gjesh veten.
Do ta gjesh rrugën.
Do ta gjesh zërin.
Dhe mbi të gjitha,
do ta gjesh forcën
që sot nuk e di se e ke.
Pastaj do të rritesh.
Dhe një ditë do të nisesh për në universitet.
Dhe aty…
aty do të ndizet zjarri.
Do të kuptosh se nuk ke ardhur në këtë botë
vetëm për të jetuar.
Ke ardhur për të thënë diçka.
Për të ngritur zërin
kur të tjerët heshtin.
Për të folur për ata
që nuk kanë mundësi të flasin.
Do të luftosh për drejtësinë.
Do të flasësh kundër dhunës.
Do të kërkosh të vërtetën.
Do t’u kujtosh njerëzve
se edhe ata që janë rrëzuar
kanë krahë.
Dhe jo,
nuk do të jetë e lehtë.
Sfidat do të duken si male.
Por ti…
ti je bërë për t’i ngjitur malet.
Dhe një ditë,
në ceremoninë e diplomimit,
kur të thërrasin emrat e më të mirëve…
Do të dëgjosh emrin tënd.
Po.
Tëndin.
Do të jesh aty.
Në krye.
Me kokën lart.
Dhe do të kuptosh se vajza që dikur dyshonte te vetja
kishte qenë shumë më e fortë nga sa mendonte.
Pastaj do të udhëtosh.
Do të kalosh oqeane.
Do të shohësh qytete që nuk i ke imagjinuar kurrë.
Do të hysh në rrugë ku nuk njeh askënd
dhe do të ulesh pranë njerëzve
historitë e të cilëve nuk i ke dëgjuar më parë.
Do të mësosh se bota është shumë më e madhe
se frikërat e tua.
Dhe kudo që të shkosh,
do të lësh gjurmë.
Jo vetëm në tokë.
Në njerëz.
Sepse disa njerëz nuk maten me vendet ku kanë qenë,
por me zemrat që kanë prekur.
Por, para se të shkosh shumë larg…
Kam disa gjëra për të të thënë.
Mbaji me vete.
Në xhepin e zemrës.
E para: Mos e harro kurrë Zotin.
Mos e merr kurrë si të mirëqenë lidhjen tënde me Të.
Kur gjithçka të duket e paqartë,
Ai do të jetë busulla jote.
Kur nata të duket e pafund,
Ai do të jetë drita jote.
Lutu së pari.
Pastaj ec.
E dyta: Besoji vetes.
Besoji instinktit tënd.
Merr rreziqe.
Rrëzohu.
Qaj nëse duhet.
Pastaj ngrihu.
Pluhuros gjunjët
dhe provo përsëri.
Mos u bëj armik i vetes.
Ji e butë me veten.
Sepse do të zbulosh
se je shumë më e fortë
nga sa ke menduar ndonjëherë.
Ti ke një dhuratë të veçantë:
di të ringrihesh.
E treta: Mos u përpiq të përshtatesh.
Ti nuk ke lindur për t’u futur në kallëpet e të tjerëve.
Ke lindur për të dalluar.
Do të jesh vajza më e gjatë në dhomë,
me takat e tua,
me kokën lart
dhe me një buzëqeshje që thotë:
“Po, kjo jam unë.”
Mos kërko falje për atë që je.
Mos e zvogëlo veten
që të tjerët të ndihen më të mëdhenj.
Përqafoji edhe të metat.
Ato janë pjesë e historisë tënde.
E katërta: Ndiq atë që ta ndez shpirtin.
Mos jeto sipas asaj që presin të tjerët.
Mos e mat jetën me statusin.
Mos e mat vlerën tënde me duartrokitjet.
Shkruaj.
Fol.
Krijo.
Fuqizo të tjerët.
Bëhu ajo forcë
që vetëm ti mund të jesh.
Dhe mos lejo kurrë askënd
të vendosë një çmim
mbi vlerën tënde.
Ti nuk ke çmim.
E pesta: Zgjidhi njerëzit e tu me kujdes.
Nuk do të kesh shumë miq.
Dhe kjo është në rregull.
Sepse nuk të duhen turma.
Të duhen njerëz të vërtetë.
Ata pak që do të zgjedhësh
do të jenë aty kur të biesh.
Do të qajnë me ty.
Do të qeshin me ty.
Do të duartrokasin kur të ngrihesh.
Dhe kur të mos kesh më forcë…
do të të mbajnë.
Mbaji afër.
Dhe tani…
Para se të ikësh,
para se të hysh në atë botë të madhe
që ende nuk e njeh…
Eja këtu.
Dua të të përqafoj.
Fort.
Sepse kam edhe diçka për të të thënë.
Dhe dua ta dëgjosh mirë.
Jeta do të të sfidojë.
Do të ketë stuhi.
Do të ketë ditë kur do të mendosh se nuk mundesh më.
Do të ketë humbje.
Do të ketë zhgënjime.
Do të ketë net kur do të qash në heshtje
dhe do të pyesësh veten:
“Pse mua?”
Por…
dielli do të dalë përsëri.
Gjithmonë.
Do të qeshësh më shumë se do të qash.
Do të fitosh më shumë se do të humbasësh.
Do të duash.
Do të lëndohesh.
Do të shërohesh.
Dhe, oh, vajzë…
do të të duan.
Më shumë nga sa e ke imagjinuar.
Prandaj shko.
Jeto fort.
Jeto me zë të lartë.
Jeto me guxim.
Mos u tremb nga madhësia e ëndrrave të tua.
Mos kërko leje për të qenë ajo që je.
Ec.
Rrëzohu.
Ngrihu.
Dashuro.
Fal.
Mëso.
Udhëto.
Dhe mos e humb kurrë veten
duke u përpjekur të bëhesh dikush tjetër.
Sepse një ditë…
do të ndalosh.
Do të kthesh kokën pas.
Do të shohësh gjithë rrugën që ke bërë.
Do të shohësh vajzën e vogël
që dikur qëndronte në pragun e botës
dhe pyeste:
“Ku është vendi im?”
Dhe do t’i buzëqeshësh.
Sepse më në fund
do ta kesh përgjigjen.
Vendi yt…
është aty ku je vetvetja.
Dhe atëherë do ta kuptosh:
Se pavarësisht gjithçkaje,
pavarësisht dhimbjeve,
pavarësisht frikës,
pavarësisht rrëzimeve…
ti ia dole.
Dhe vajza e vogël
që dikur kishte kaq shumë pyetje
do ta dijë më në fund:
Gjithçka do të jetë mirë.
Jo sepse jeta do të jetë gjithmonë e lehtë.
Por sepse…
ti do të jesh gjithmonë më e fortë se ajo që të pret.
Me gjithë dashurinë time,
Unë.
Vetja jote më e rritur.
